Ιστορίες: Το μάθημα της ομάδας (Τιμ Κένεντι)

Ο κύριος Τιμ Κένεντι είναι ένας αρκετά γνωστός άντρας στο χώρο των ενόπλων δυνάμεων καθότι παρασημοφορημένο στέλεχος των Special Forces των ΗΠΑ, διακεκριμένος ελεύθερος σκοπευτής σχεδόν σε κάθε σύγχρονη εμπόλεμη ζώνη, και επί πολλά έτη επαγγελματίας μαχητής πολεμικών τεχνών με εξίσου αρκετές διακρίσεις στο πρωτάθλημα UFC.

Πηγή: AS.com

Πρόσφατα έδωσε μία συνέντευξη όπου ανέφερε ένα σημαντικό μάθημα που έμαθε στις ειδικές δυνάμεις και αυτό θα μοιραστούμε και εμείς με τους αναγνώστες μας. Στη συνέχεια θα βρείτε το σχετικό βίντεο και ακριβώς από κάτω το περιεχόμενο του βίντεο σε ελληνική απόδοση ώστε να είναι κατανοητό σε όλους τους αναγνώστες μας.



«Θυμάμαι κάτι… Λοιπόν, ήμασταν στο Ιράκ και κυνηγούσαμε έναν τύπο που τον έλεγαν Αλ Ζαρκάουι ο οποίος στο κόσμο μας… Ο Μπιν Λάντεν ήταν ο ηγέτης των Ταλιμπάν, το νούμερο ένα. Ο Αλ Ζαρκάουι ήταν ο ηγέτης τη Αλ Κάιντα του Ιράκ, πριν το Ισλαμικό Κράτος φυσικά, και ήταν ο νούμερο δύο πιο καταζητούμενος άνθρωπος στο κόσμο.

Ήμασταν μέρος ενός ειδικού τμήματος αποτελούμενου από κάποιες από τις πιο επίλεκτες μονάδες του πλανήτη και εκείνη τη νύκτα είχαμε πολύ καλές πληροφορίες ότι ο ίδιος ή οι συνεργάτες του θα βρίσκονται σε κάποια σπίτια. Οπότε φτιάξαμε ένα μεγάλο χάρτη με στόχους… Αυτή η μονάδα θα καταλάβει αυτό το σπίτι, η άλλη μονάδα εκείνο το σπίτι, και ήμουν τόσο ενθουσιασμένος. Θα ήταν διείσδυση με ελικόπτερα… Ξέρεις, τα πόδια σου να κρέμονται έξω από το ελικόπτερο Black Hawk με την αραβίδα σου μπροστά σου να βλέπεις τη πόλη από ψηλά όπως πετάτε, φοράς όραση νυκτός και βλέπεις στο βάθος τροχιοδεικτικά βλήματα στον αέρα σαν λάμψεις… Είχα ήδη κάνει μερικές αποστολές μέχρι αυτό το σημείο…

Και τότε ή 160η SOAR, η Αεροπορία Ειδικών Επιχειρήσεων, μας λένε ότι χάσαμε ένα ελικόπτερο μας γιατί είχε κάτι τρύπες από σφαίρες και δε προλάβαιναν να το επισκευάσουν και έτσι πρέπει να αλλάξουν το σχέδιο φόρτωσης.

Ήμουν ο άντρας με τη λιγότερη εμπειρία, και παρότι το προηγούμενο βράδυ είχαμε μία υπέροχη αποστολή που με έκανε να νοιώθω πολύ σκληρός… Ήμουν ακόμα στο στάδιο που δεν είχα κατανοήσει ότι δεν έχει σημασία το «εγώ». Και ο Λοχίας της ομάδας μου μου λέει «ξέρεις, θα πρέπει να μείνεις πίσω. Θα είσαι μέρος της Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης».

Ένας καλός στρατιώτης θα ήταν «Μάλιστα κύριε, τέλεια! Θα εξασφαλίσω ότι όλα τα οχήματα έχουν σωστά ρυθμισμένους ασυρμάτους, κάθε πολυβόλο είναι χρονισμένο, γεμάτο. Θα ελέγξω ότι έχουμε αρκετά πυρομαχικά, χειροβομβίδες, επαρκές φαγητό, νερό… Ότι όλα τα υλικά είναι λειτουργικά…» Κάτι τέτοιο θα έκανε ένας καλός στρατιώτης. Αλλά εγώ είπα «Έλα ρε Τζων! Ξέρεις ότι είμαι ο πιο γρήγορος, ο πιο δυνατός, είμαι ο καλύτερος σκοπευτής της ομάδας. Δες πως τα πήγα χθες. Είμαι ο σούπερ-σταρ Τιμ Κένεντι και με χρειάζεσαι σε αυτή την αποστολή».

Και μου λέει «Δεν άκουσες τι σου είπα; Σου είπα πήγαινε στα οχήματα και προετοιμάσου για τη Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης» και του λέω «Καλά, εντάξει. Αλλά θα το μετανοιώσεις και θα ευχόσουν να ήμουν εκεί» και μου απαντάει «θα το συζητήσουμε αργότερα».

Επέστρεψαν, και δόξα το Θεό δεν έγινε κάτι εκείνο το βράδυ γιατί απλά καθόμουν στο όχημα μου χωρίς να κάνω τίποτα. Έλεγξα τα όπλα μου, αλλά δε βοήθησα κανέναν άλλον με οτιδήποτε… Η ομάδα επιστρέφει με τα ελικόπτερα από την αποστολή και ο Λοχίας της ομάδας μου έρχεται και μου λέει «πήγαινε φέρε τα γάντια σου, και συνάντησε με στο αντίσκηνο προπόνησης». Και σκέφτομαι, «τέλεια». Είμαι ήδη επαγγελματίας μαχητής πολεμικών τεχνών, όταν μπήκα στο στρατό ήμουν στους δέκα καλύτερους του κόσμου, και σκέφτομαι «θα δείρω το αφεντικό μου τόσο πολύ ώστε να μη ξεχάσει ποτέ ποιος είναι ο πιο μεγάλος, σκληρός άντρας σε αυτή την ομάδα».

Περπατάω μέσα στο αντίσκηνο και ολόκληρη η ομάδα είναι εκεί. Και οι δώδεκα. Και όλοι τους φοράνε γάντια. Ξεκινάω με τον ανώτερο μου, τον Μπεν Ρίος και τον κερδίζω. Και μετά παλεύω με τον Κάρλος Ρουίζ και τον έδειρα πολύ. Μετά τον Ντέιβ Φρέντρικς, τον έδειρα. Στη συνέχεια τον Ρίκι Μπλέβινς και τον έδειρα. Και φτάνω στον Σέιν και τον Μάριο, έδειρα τον Μάριο αρκετά εύκολα… Αλλά όταν έφτασα στον Σέιν… Ο Σέιν είχε χρυσό μετάλλιο στη πυγμαχία και είχαμε ήδη παλέψει σε αγώνα. Και είχα ήδη δείρει έξι πρασινοσκούφηδες. Ο Σέιν άρχισε να με δέρνει λίγο. Τελικά τον κέρδισα και επόμενος ήταν ο Λοχαγός. Και εκείνος ήξερε πυγμαχία και αυτός με έδειρε λίγο, αλλά άντεχα ακόμα.

Είχα τέσσερις ακόμα να παλέψω, και αυτοί οι τέσσερις επόμενοι δε με έδειραν για να με σκοτώσουν, αλλά με έδειραν πάρα πολύ. Και σε όλη αυτή τη διάρκεια δεν ειπώθηκε ούτε μία λέξη. Δεν ήταν… Ξέρεις… Όλη η ιστορία ήταν ένα μήνυμα ότι είσαι όσο καλός είναι η ομάδα σου. Αλλά δε το είπε κανένας. Αυτό ήταν όμως το δίδαγμα. Είσαι μέρος από εμάς τους δώδεκα και μπορείς να είσαι σε αυτή τη πλευρά… Ένα ράκος γεμάτο αίματα… Ή μπορείς να είσαι στη πλευρά μας. Μέλος αυτής της συλλογικής ομάδας η οποία ενωμένη δε μπορεί να νικηθεί.

Και κάθομαι εκεί και σκέφτομαι ευτυχώς δεν έσπασα τίποτα δόντια, και θυμάμαι να τρέχει αίμα και από τα δύο ρουθούνια μου και από το στόμα μου και φτύνω κάτω στο χώμα το προστατευτικό μασελάκι μου και βλέπω ότι είναι γεμάτο με αίμα. Τότε με πλησιάζει ο Τζων και μου λέει «δε θα ήθελα να το ξανασυζητήσουμε. Είμαστε μία ομάδα». Και σηκώνεται, περπατάει και φεύγει.

Ήταν ταπεινωτικό… Ένοιωθα ταπεινωμένος μπροστά σε όλους εκείνη τη στιγμή. Όλοι γνώριζαν ότι ήταν ένα μάθημα που έπρεπε να μάθω και δε ντρέπονταν για εμένα. Ήταν η λογική διαδικασία. Αλλά εγώ επειδή ήμουν ένα εγωιστικό καθίκι ένοιωθα ντροπή γιατί δε μπόρεσα να τους δείρω όλους… Ήμουν τόσο ηλίθιος και δε καταλάβαινα τι έγινε.

Αυτό ήταν ένα μάθημα που εύχομαι να το είχα μάθει πολύ νωρίτερα.
»


Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ιστορίες: Το μάθημα της ομάδας (Τιμ Κένεντι)

Γράψτε τα σχόλια σας εδώ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s