Ιστορίες: Μπορείς να σκοτώσεις; (Τ. Λόβελ)

Αυτό είναι ένα θέμα που συχνά προβληματίζει όσους ξεκινάνε να σκέφτονται την αυτοάμυνα. Στο παρελθόν είχαμε δημοσιεύσει μία πολύ ολοκληρωμένη τεκμηρίωση του γιατί δεν υφίσταται κάτι τέτοιο στο άρθρο μας «Ιστορίες: Μπορείς να σκοτώσεις; (Ρ. Γκορ)» αλλά θεωρούμε σωστό να συμπεριλάβουμε και την εξήγηση του κυρίου Τζων Λόβελ καθώς έχει διαφορετική προσέγγιση.

Πηγή: Instagram.com/warriorpoetsociety/

Ο κύριος Τζων Λόβελ είναι απόστρατος των Ρέιντζερς με εκτενή πολεμική εμπειρία ενώ από το 2004 εργάζεται ως εκπαιδευτής στις δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ για εκπαίδευση σε μάχη με συσκευές νυχτερινής παρατήρησης. Τα τελευταία χρόνια προσφέρει τις υπηρεσίες του και στους πολίτες ενώ ξεχωρίζει από τον ευχάριστο και χιουμοριστικό τρόπο που έχει κατά την εκπαίδευση προσφέροντας ευχάριστο περιβάλλον και υψηλή μεταδοτικότητα.

Πηγή: Instagram.com/warriorpoetsociety/

Το Νοέμβριο του 2016 ο κύριος Τ. Λόβελ έκανε ένα διάρκειας εννέα λεπτών βίντεο δίδοντας τη δική του οπτική γωνία σε αυτό το ερώτημα. Μπορείτε να δείτε το βίντεο αυτό παρακάτω όπως ακριβώς είχε δημοσιευτεί ή να το διαβάσετε σε ελληνική απόδοση ακριβώς από κάτω. Εάν υπάρχει οπουδήποτε μέσα σας αυτό το ερώτημα, απαντήστε το προτού κάνετε οτιδήποτε σχετικό με αυτοάμυνα. Ελπίζουμε αυτό να σας βοηθήσει σε αυτή την απάντηση.


Γεια σας παιδιά.

Μερικοί που είναι νέοι στο κόσμο των όπλων και μόλις άρχισαν να οπλοφορούν… Αυτό το βίντεο είναι για αυτούς. Είναι για το ερώτημα, που μου το κάνουν όλη την ώρα, «δε ξέρω αν μπορώ να αφαιρέσω μία ζωή, δε ξέρω αν μπορώ να σκοτώσω». Θέλω να αναλύσω μερικά διαφορετικά πράγματα για να εξασφαλίσω ότι θα έχετε την ικανότητα να το κάνετε.

Θα δούμε όλα αυτά τα πράγματα και η αποτυχία σε ένα από αυτά είναι μάλλον γενική αποτυχία. Έτοιμοι; Σίγουρα αρκετούς από εσάς δε σας αφορά, είστε ήδη «μπορώ, εάν το Χ, Ψ, ή Ζ συμβεί, είμαι έτοιμος να αφαιρέσω ανθρώπινη ζωή». Δεν απευθύνομαι σε εσάς. Αυτό όμως μπορείτε να το μοιραστείτε με κάποιον άλλον που ίσως να δυσκολεύεται με αυτή την ερώτηση. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν… Προσπάθησα να τα οργανώσω με σειρά προτεραιότητας όσο καλύτερα μπορούσα, και όπως τα βλέπω εγώ προσωπικά. Είναι η προσωπική μου άποψη, οι προσωπικές μου σκέψεις και ίσως να εξελιχθεί και να αλλάξει με το καιρό.

Κίνητρο
Το κίνητρο είναι το πρώτο και σημαντικότερο. Αν δε μπορείς να συγκεντρώσεις και να ενισχύσεις τη γενναιότητα για να μπορείς να αμυνθείς για τον εαυτό σου και άλλους, πολλές φορές είναι γιατί δε το είχες σκεφτεί… Μπορεί να ζούμε σε ένα φανταστικό κόσμο που νομίζουμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί και αποκλείεται κάποιος ψυχοπαθής να σφάξει την οικογένεια μου σε κομματάκια. Όλα λύνονται με το διάλογο και τα εγκλήματα γίνονται πάντα κάπου μακριά… Προσωπικά πιστεύω ότι ο κόσμος γίνεται όλο και πιο επικίνδυνος και υπάρχουν κάποιοι πολύ άρρωστοι άνθρωποι εκεί έξω και ειλικρινά η διπλωματία αποτυγχάνει αρκετές φορές. Για αυτό υπάρχουν τα όπλα, για να καταστρέφουν άτομα που θέλουν να βλάψουν άλλους. Δεν έχω κίνητρο από το μίσος, αλλά από την αγάπη μου για τους ανθρώπους και γι’αυτό δε θα το επιτρέψω. Είμαι έτοιμος να υπερασπιστώ τη ζωή μου, τη δική σου, και οποιουδήποτε άλλου μπορώ. Άρα πάνω απ’όλα χρειαζόμαστε το κίνητρο. Αυτό πηγαίνει και στο να έχεις την ικανότητα να γυρνάς αυτό το διακόπτη και να αρχίζεις τη «δουλειά» σκοτώνοντας όταν χρειάζεται. Αρκετοί έχουν και αυτή τη μανία όταν γυρνάνε το διακόπτη, αλλά αυτό δεν είναι ικανότητα να σκοτώνεις, είναι η ικανότητα να σκοτώνεις καλύτερα. Πολλοί θέλουν κάποιος άλλος να το κάνει γι’αυτούς… Αλλά σκεφτείτε το αντίθετο, δηλαδή τις επιπτώσεις της αποτυχίας. Σκέψου, αν δεν αφαιρέσεις μερικές ζωές κάποια στιγμή, θα έχεις κυριολεκτικά να επιλέξεις ανάμεσα από τις ζωές τους και τη ζωή σου. Θα πρέπει να επιλέξεις, να πάρεις εσύ την απόφαση, όταν κάποιος κακοποιός σου επιτίθεται. Θα αφήσεις τα παιδιά σου να πεθάνουν ή θα προτιμήσεις να σκοτώσεις τον κακοποιό; Θα πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα τους. Είναι μία αμοιβαία αποκλειστική επιλογή, δεν έχει μέση λύση. Και μόνο για αυτή τη περίπτωση μιλάω. Δε ψάχνω για καυγάδες, δε ξεκινάω καυγάδες. Μιλάμε για τη χειρότερη περίπτωση. Τότε, μπορείς να αφαιρέσεις μία ζωή; Σου λέω ότι πρέπει να την αφαιρέσεις. Πρέπει. Πρέπει να βρεις αυτό το εσωτερικό κίνητρο και να το αποφασίσεις από πριν ότι όταν φτάσει στο αυτοί ή η οικογένεια μου, δε θα ακουμπήσουν την οικογένεια μου. Αυτό είναι το κίνητρο.

Διαχείριση Φόβου
Το δεύτερο πράγμα είναι να έχεις την ικανότητα διαχείρισης του φόβου. Μπορεί να έχεις το κίνητρο αλλά όταν ο φόβος έρχεται, αυτός ο ωμός τρόμος σε χτυπάει, δηλαδή «ω, Θεέ μου, συμβαίνει στη πραγματικότητα; Είναι αλήθεια;» να μπορείς να το διαχειριστείς για να το ξεπεράσεις και προχωρήσεις σε αυτό που προηγουμένως δε μπορούσε να συλλάβει το μυαλό σου. Έχω ένα βίντεο για αυτό, θα το βάλω κάτω, πάνω ή όπου το δείχνει το YouTube για το πως να έχεις το τρόπο σκέψης πολεμιστή. Πρέπει να διαχειριστείς αυτό το φόβο και να κάνεις ότι πρέπει. Εντάξει; Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Πολλές φορές μπορούμε να δίνουμε ώρες και ενέργεια στο σκοπευτήριο και να δοκιμάζουμε διαφορετικά σενάρια αλλά να μη κάνουμε πολλά σε αυτό το τομέα. Και αυτό θα είναι πρόβλημα. Αποτυχία σε οτιδήποτε από όσα λέω εδώ, ίσως να οδηγήσει σε απόλυτη αποτυχία. Άρα πρέπει να είσαι σε θέση να τα καλύπτεις όλα.

Ικανότητα
Τρίτον είναι η ικανότητα. Έχεις ήδη το κίνητρο, ξέρεις πως να διαχειριστείς το φόβο, αλλά ίσως να μην έχεις ικανότητες. Ίσως να μην οπλοφορείς με πυροβόλα όπλα, μαχαίρια, οτιδήποτε. Ή να οπλοφορείς αλλά να μην έχεις τις ικανότητες χειρισμού. Πρέπει να εκπαιδεύεσαι. Μάθε πολεμικές τέχνες, εκπαιδεύσου σε πυροβόλα όπλα, σε αιχμηρά αντικείμενα, σε οτιδήποτε. Αλλά πρέπει να έχεις την ικανότητα ώστε όταν αποφασίσεις ότι τη στιγμή που θα φτάσουμε στην επιλογή της ζωής τους ή της οικογένειας μου, θα χάσουν. Ναι… Αλλά ξέρεις είσαι άχρηστος… Άρα θα πεθάνεις και η οικογένεια σου θα πεθάνει επίσης. Μία χρήσιμη άσκηση, αν και αρκετοί μπορεί να το βρουν μακάβριο… Γράψε ένα γράμμα στα παιδιά και στην οικογένεια σου που να ζητάς συγγνώμη που δε κατάφερες να τα σώσεις. «Λυπάμαι πολύ που ο μπαμπάς σας… ή που είμαι νεκρός, κτλ. Δεν εκπαιδεύτηκα αρκετά σκληρά… ή δε μπόρεσα να ελέγξω το φόβο μου…» και αυτό που θα σου κάνει, και ξέρω μερικοί το βρίσκουν άρρωστο, αλλά σας παρακαλώ ακούστε με λίγο. Η ιδέα είναι ότι προσπαθώ να βγάλω από μέσα σας το κίνητρο για να αντιληφθείτε τη πραγματικότητα του γιατί πράγμα μιλάμε. Για πολλούς από εμάς που έχουμε δεχθεί επιθέσεις, η επίθεση ήταν κάτι σουρεαλιστικό μέχρι που έγινε. Δεν είναι όμως κάτι μακρινό. Μπορεί να σου συμβεί απόψε το βράδυ. Μπορεί αύριο. Δεν είναι κάτι σουρεαλιστικό, δε γίνεται μόνο κάπου αλλού. Και αυτή η δύναμη, ένας είδος επιφώτισης, ότι μιλάμε για τη πραγματικότητα, εντάξει; Δε λέω για βιντεοπαιχνίδια, όχι για κάτι που είδες σε μία ταινία. Τώρα που μιλάμε συμβαίνει κάτι τέτοιο κάπου στη πόλη σου.

Συναίσθημα
Το τέταρτο είναι οι συναισθηματικές επιπτώσεις. Μπορεί να είσαι καλυμμένος νομικά σε μία ανταλλαγή πυρών, αλλά σκέψου πως είναι αν σκότωσες κάποιον χωρίς να ήταν ανάγκη; Θα παλεύεις με αυτό όλη τη ζωή σου. Μερικοί στρατιώτες που επιστρέφουν στη πατρίδα για λίγο μπορούν να διαχειριστούν το πόλεμο αρκετά καλά, αλλά όταν μπαίνουν στη καθημερινότητα και δουλεύουν σε κανονικές δουλειές μετά το στρατό, πρέπει να διαχειριστούν τα επακόλουθα. Και αρχίζουν να σκέφτονται «δε ξέρω αν εκείνη ήταν καθαρή βολή… Και ήταν στρατιώτης ή ήταν πολίτης; Και αν ήταν αθώος;» και αυτό τρελαίνει αρκετούς. Το να μη μπορείς να το επεξεργαστείς εξαιτίας συναισθηματικών δυσκολιών. Θυμάμαι, έκανα ένα σενάριο με εξομοιωτή στο σχολείο κρίσιμων μαχών εδώ στο Telluric Group και μου βάζουν ένα σενάριο όπου μία κοπέλα κρατούσε ένα πιστόλι και απειλούσε να σκοτώσει έναν τύπο. Και αμέσως μπορούσες να δεις από όσα έλεγαν ότι ο τύπος ήταν καθίκι, την είχε αδικήσει, αλλά εκείνη τον απειλούσε με θανατηφόρα μέσα. Και δεν ένοιωθα βάση του σεναρίου αν ήθελε πραγματικά να τον σκοτώσει αλλά θα μπορούσε. Αν ήταν το ανάποδο μάλλον θα πυροβολούσα τον τύπο αμέσως. Αλλά με εκείνη δεν ήθελα να το κάνω… Και έτσι κάπως πανικοβλήθηκα, δεν ήξερα τι να κάνω, και κατέληξα να προσπαθώ να πυροβολήσω το πιστόλι στα χέρια της… Τα κατάφερα! Στον εξομοιωτή τουλάχιστον, αλλά οι εκπαιδευτές με κοιτούσαν και μου λένε «εξήγησε μου τι έκανες» και λέω «δε ξέρω… Δεν ήθελα να την σκοτώσω, ειλικρινά δεν ήθελα να την σκοτώσω». Το ξέρω ότι έπαιζα με τη ζωή εκείνου του τύπου με αυτό… Και δε θέλω να κάνω έλεγχο στα συναισθήματα σας ή κάτι τέτοιο… Αλλά να θυμάστε ότι το συναισθηματικό κομμάτι θα επηρεάζεται από το τι θρησκεία πιστεύετε, τη φιλοσοφία έχετε κτίσει στη ζωή σας, και δεν είμαι ο μπαμπάς ή ο ιερέας σας. Πρέπει να τα ξεκαθαρίσετε αυτά τα ιδανικά. Επίσης, αυτό μας οδηγεί στο νομικό μέρος.

Νομικά
Όλοι πρέπει να ελέγχουν τους ομοσπονδιακούς νόμους, τους πολιτειακούς νόμους, τους τοπικούς ή του δήμου σε ότι αφορά τα όπλα για οπλοφορία και χρήση θανατηφόρας βίας. Δεν είμαι δικηγόρος άρα δε μιλάω εξουσιοδοτημένα για οτιδήποτε από αυτά, αλλά ξέρω ότι κάποιες πολιτείες έχουν νόμους υποχρεωτικής υποχώρησης. Αυτό βασικά σημαίνει ότι αν είδες κάποιον που τον σημαδεύουν με όπλο δύο τετράγωνα μακριά και μπορείς να απομακρυνθείς, τότε πρέπει να απομακρυνθείς. Δεν επιτρέπονται ήρωες σε αυτό το νόμο. Πρέπει να φύγεις. Στη πολιτεία της Τζώρτζα, βλέπω κάποιον να απειλείται με θανατηφόρα βία, ίσως να μπορώ να μπω και να τον βοηθήσω, όπως έχω κατανοήσει εγώ το νόμο. Μη παίρνετε αποφάσεις βάση αυτών που λέω εγώ για νόμους, και πάλι, ρωτήστε ένα δικηγόρο. Δεν είμαι δικηγόρος. Εντάξει; Καλύπτω τον κώλο μου. Η δυσκολία εδώ είναι ότι σε κάποιες περιπτώσεις νοιώθεις το ηθικό καθήκον να σώσεις κάποιο άτομο. Γιατί μπορώ και αγαπάω τους ανθρώπους, νοιώθω το ηθικό καθήκον να τους σώσω. Αλλά νομικά ίσως να μην μπορώ να το κάνω. Έτσι έχεις αυτά τα δύο τελευταία να αντιτίθεται το ένα με το άλλο. Και όταν υπάρχει οποιαδήποτε κατάρρευση σε οτιδήποτε από αυτά τα πέντε που οδηγούν σε λογική αποφασιστικότητα, στο χώρο της αυτοάμυνας το ονομάζομε υπερ-επαγρύπνηση… Και είσαι εκεί έτοιμος, δε μπορείς να φύγεις, δε μπορείς να κρυφτείς, και παγώνεις. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ξαφνικά έχεις πιαστεί με τον εγκέφαλο σου να υπερφορτώνεται και να παγώνει γιατί κάπου στη σκέψη σου υπάρχει κενό σε έναν ή περισσότερους από αυτούς τους τομείς. Κατανοητό;

Παιδιά, αγαπάμε τους ανθρώπους, έχουμε κίνητρο ως ποιητές-πολεμιστές για να προστατεύουμε και να αμυνόμαστε. Είναι αυτό που μας δίνει ενέργεια στην εκπαίδευση μας, αλλά πρέπει να καθορίσουμε όλες αυτές τις μεταβλητές εάν θέλουμε να κάνουμε το κόσμο μας, και τη κοινότητα μας, ένα πιο ασφαλές μέρος. Γιατί δεν αρκεί να εκπαιδεύεσαι σκληρά, πρέπει να εκπαιδεύεσαι έξυπνα. Τα λέμε.


Γράψτε τα σχόλια σας εδώ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s