Ιστορίες: Η Πορεία στη Delta Force (Τ. Μακφί)

Ο κύριος Τζων «Σρεκ» Μακφί είναι από τους πιο γνωστούς πολεμιστές της θρυλικής Delta Force των ΗΠΑ. Μάλιστα, οι περισσότεροι των γνωρίζουν από το ψευδώνυμο του που είναι «Ο Σερίφης της Βαγδάτης» και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό. Σε αυτό το άρθρο θα δούμε μία αφήγηση του ίδιου για τη πορεία του από το Στρατό Ξηράς, στις Ειδικές Δυνάμεις, και εν τέλει, σε μία από τις πιο επίλεκτες μονάδες ειδικών επιχειρήσεων του κόσμου, στη Delta Force.

Πηγή: DevTSix.com

Σήμερα ο κύριος Τζων «Σρεκ» Μακφ έχει αποστρατεύει (συγκεκριμένα το 2011) με το βαθμό του επιλοχία αλλά αυτό δεν αλλάζει το ότι είναι από τα πιο σεβαστά και παρασημοφορημένα στελέχη του αμερικανικού στρατού με πάνω από 20 έτη υπηρεσίας. Η πορεία του ξεκίνησε από το στρατό ξηράς ως Ρέιντζερ, στη συνέχεια κατάφερε να μπει στις Ειδικές Δυνάμεις και αργότερα να περάσει τη διαδικασία επιλογής και να γίνει μέλος της μοναδικής αντιτρομοκρατικής μονάδας ειδικών επιχειρήσεων του αμερικανικού Στρατού Ξηράς, της 1st SFOD-D (1st Special Forces Operational Detachment-Delta, 1η Επιχειρησιακή Μονάδα-Δέλτα Ειδικών Δυνάμεων), ή όπως τη γνωρίζουν οι περισσότεροι, της Delta Force.

Πηγή: SOBTactical.com

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη του κυρίου Τζων «Σρεκ» Μακφί που είναι πρακτικά μία ιστορική αναδρομή στη στρατιωτική του καριέρα. Ακριβώς κάτω από το βίντεο ακολουθεί η ελληνική απόδοση της συνέντευξης ώστε να είναι καλύτερα κατανοητή σε όλους τους αναγνώστες μας.



Λοιπόν, ήμουν συγκολλητής μηχανικός, έκανα αυτή τη δουλειά για μερικά χρόνια, και πάντα ήξερα ότι θα έμπαινα στο στρατό. Πάντα ήξερα ότι θα υπηρετούσα τη πατρίδα μου, αλλά δεν ήξερα πότε θα γίνει αυτό ή πως θα γίνει. Ήμουν 20 χρονών, δούλευα σε συνεργεία, βρώμικος σαν ανθρακωρύχος κάθε μέρα, τα χέρια μου ήταν κομμένα, ξέρεις, ήταν μαύρα από τη δουλειά στις μηχανές κάθε μέρα… Και σκέφτηκα, αυτό δεν είναι κάτι που μπορώ να το κάνω για 20 χρόνια. Δεν είναι η ζωή που θέλω να ζήσω.

Αποφάσισα να καταταχθώ στο στρατό… Με συγχωρείτε, αποφάσισα να καταταχθώ στη Πολεμική Αεροπορία. Πήγα στο γραφείο στρατολόγησης της Πολεμικής Αεροπορίας, έκανα τις γραπτές εξετάσεις, και κατέληξα ότι θα γίνω μηχανικός αεροσκαφών. Σωστά; Ήμουν μηχανικός και συγκολλητής ήδη και εργαζόμουν με συμβόλαια… Σκέφτηκα, εάν δούλευα σε αεροδρόμια θα ήταν καλή δουλειά όταν θα ήμουν μεγαλύτερος.

Ήθελα να γίνω μηχανικός αεροσκαφών, συμπλήρωσα όλες τις αιτήσεις, έκανα τις εξετάσεις και πήγα πίσω στο γραφείο στρατολογίας της Πολεμικής Αεροπορίας και ο τύπος ήταν κάπως «ξέρεις… παιδί μου…», και το κατάλαβα αμέσως όταν είπε «παιδί μου» ότι ερχόντουσαν τα κακά νέα. Και λέει κάτι σαν «παιδί μου, δοκίμασες το Στρατό Ξηράς ή το Σώμα Πεζοναυτών;» και εγώ με έκπληξη του λέω «όχι, θέλω να γίνω μηχανικός αεροσκαφών» και εκείνος είπε «ξέρεις οι βαθμοί σου είναι καλοί μόνο για γραφέας στη Πολεμική Αεροπορία». Και εγώ λέω «τέλεια, γραφέας, τι είναι αυτό;» και μου απαντάει «κοίτα, θα κρατάς σημειώσεις, ίσως να κάνεις κάποια θελήματα για τους συναδέλφους σου…» και σκεφτόμουν από μέσα μου, γραμματέας; Οι βαθμοί μου ήταν οριακά για να γίνω γραμματέας; Είμαι ήδη συγκολλητής, πως μπορεί να μην είχα αρκετά καλούς βαθμούς για να γίνω συγκολλητής; Και που λέτε, μου έλεγε «παιδί μου, δοκίμασες το Στρατό Ξηράς ή το Σώμα Πεζοναυτών;»…

Το ίδιο βράδυ ήμουν με ένα φίλο μου που ήταν Ρέιντζερ, στο Στρατό Ξηράς. Και μου έλεγε «είναι φανταστικό να είσαι Ρέιντζερ. Ξυπνάς και τρέχεις 7 μίλια…» και έβγαλε αυτό το λόγο περί υπεροχής των Ρέιντζερς. Οπότε πάω στο γραφείο στρατολόγησης του Στρατού Ξηράς και τους λέω «θέλω να γίνω Ρέιντζερ του Στρατού Ξηράς», και πάλι μου έδωσαν την απάντηση του «παιδί μου». Μου είπε «παιδί μου, ξέρεις τι κάνουν οι Ρέιντζερς του Στρατού Ξηράς;» και του απαντάω «όχι κύριε» και μου λέει «έχεις δει το βίντεο;», απαντάω «όχι κύριε», μου λέει «θέλεις να δεις το βίντεο;» και του λέω «όχι κύριε, θέλω να γίνω Ρέιντζερ». Αυτός γυρνάει από την άλλη και λέει «έι Μπομπ, έλα από εδώ! Αυτός εδώ θέλει να γίνει Ρέιντζερ!» και γέλαγαν. Γελούσαν αλλά με καταχώρησαν ως υποψήφιο 11X που είναι η ειδικότητα του Ρέιντζερ.

Ήμουν σχεδόν 21 τότε, πέρασα τη βασική εκπαίδευση του στρατού. Στη βασική εκπαίδευση ήμουν λίγο μεγαλύτερος από το μέσο όρο, ήμουν γύρω στα 20. Ξέρεις, αυτά τα δύο χρόνια διαφοράς με τους περισσότερους ήταν πολύ ωριμότητα. Δε το ήξερα μέχρι τότε. Οι εκπαιδευτές πάντα βασίζονταν επάνω μου για να καταφέρουμε πράγματα. Δε τους έγλυφα, δηλαδή έπαιρνα περισσότερες κάμψεις από οποιονδήποτε άλλο, αλλά ήμουν πάντα ομαδάρχης και νομίζω ότι ήταν λόγω της ωριμότητας. Η βασική εκπαίδευση του στρατού ήταν πολύ εύκολη για εμένα.

Μετά τη βασική εκπαίδευση πήγα στο σχολείο αλεξιπτωτιστών, το σχολείο αλεξιπτωτιστών ήταν φεστιβάλ ποτού. Το πέρασα όλο μεθυσμένος, και αν το ξαναπερνούσα σήμερα, θα το περνούσα πάλι μεθυσμένος. Μετά τελείωσε το σχολείο αλεξιπτωτιστών, παίρνουμε το κόκκινο μπερέ, ήμουν απίστευτα περήφανος, ήμουν αλεξιπτωτιστής… Δεύτερη γενιά αλεξιπτωτιστής μάλιστα. Ο παππούς μου ήταν αλεξιπτωτιστής στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εμφανίζεται το φορτηγάκι των Ρέιντζερς, βγαίνουν όλοι οι Ρέιντζερς από μέσα και κάνουν το καλωσόρισμα των Ρέιντζερς. Μας βγάζουν τα κόκκινα μπερέ, τα πετάνε κάτω και τα πατάνε… Μέχρι και σήμερα δε ξέρω που πήγε το μπερέ μου… και μετά μας φωνάζουν «ρίξτε τα πράγματα σας στο φορτηγό». Οπότε ρίξαμε όλα τα σακίδια μας στο φορτηγό, και ξέρεις, μέχρι εκείνη τη στιγμή στο στρατό, όλα μου τα υπάρχοντα ήταν τα δύο αυτά σακίδια. Και το φορτηγό φεύγει! Έφυγαν με τα δύο σακίδια μου μέσα! Και όλοι καθόμαστε εκεί και δε λέμε τίποτα, και λέω «νομίζω ότι πρέπει να τρέξουμε πίσω από τα πράγματα μας». Και οδηγούσαν ως το στρατόπεδο και μας έκαναν να τρέχουμε από πίσω για τα πράγματα μας μέχρι έξω από το θάλαμο μας.

Η εκπαίδευση RIP μου άνοιξε τα μάτια, το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Ρέιντζερ. Δεν ήταν αστείο… Η βασική εκπαίδευση ήταν αστεία και χαβαλές, το σχολείο αλεξιπτωτιστών ήταν ωραίες στιγμές χωρίς κάτι το πραγματικά δύσκολο, πολλά ποτά και μεθύσια, η RIP… Τέλος τα αστεία. Η καθημερινή βαρβαρότητα ήταν το ελάχιστο όριο των Ρέιντζερς. Δε νομίζω ότι δυσκολεύτηκα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, απλά έκανα τα πάντα να κρατηθώ μέσα. Εκεί είδα πράγματα που δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου, να τρέχεις ένα μίλι σε 5 λεπτά για 6 μίλια συνεχόμενα… Δεν είχα ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί να το καταφέρει αυτό. Προσπαθούσα απλά να προλάβω τους μπροστινούς μου. Η εκπαίδευση RIP δεν είχε αστεία. Πέρασα την εκπαίδευση, ζήτησα να τοποθετηθώ στη Πρώτη Μοίρα Ρείντζερς και με έστειλαν εκεί.

Ήμουν στη Μοίρα των Ρείντζερς, παιδιά πηγαίναν σε εκπαιδεύσεις ειδικοτήτων και σκεφτόμουν «πρέπει να είναι πολύ ωραίο να είσαι πρασινοσκούφης». Ξέρεις, την εποχή μου δεν υπήρχαν πληροφορίες στο διαδίκτυο, δεν υπήρχε καν διαδίκτυο. Δεν υπήρχαν τα πράγματα που υπάρχουν τώρα και έτσι ήταν καθαρά θέμα τύχης. Είχα ένα καλό φίλο που είχε πάει σε αυτή την εκπαίδευση, και του έλεγα «έι, πως είναι η εκπαίδευση επιλογής για Ειδικές Δυνάμεις;» και η καλύτερη απάντηση που έλαβα ποτέ ήταν από εκείνον τότε, είπε «δεν υπάρχει τίποτα κάθε μέρα που να μη μπορείς να καταφέρεις» και σκέφτηκα ότι ακούγεται λογικό.

Κάθε μέρα στην εκπαίδευση επιλογής για Ειδικές Δυνάμεις έλεγα στον εαυτό μου «δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να συμβεί σήμερα και δε μπορώ να το καταφέρω» και μπόρεσα να συνεχίσω. Το πρόγραμμα SFS, η διαδικασία επιλογής για τις Ειδικές Δυνάμεις, ήταν ακόμα κάτι που μου άνοιξε τα μάτια αλλά σε άλλο επίπεδο. Είχες τα ατομικά πράγματα, ικανότητες μαχητή που ήδη είχα τελειοποιήσει ως Ρέιντζερ, αλλά μετά πήγαινες στην εβδομάδα ομαδικών ικανοτήτων. Εκεί 12 άντρες ενώνονται, κουβαλάς κορμούς, κάναμε… Κουβαλούσαμε ένα βαρέλι για 12 μίλια, και λέγαμε ποιος θα το χρειαστεί αυτό; Μία μέρα μας έδωσαν ένα τζιπ και του λείπει μία ρόδα, «τι θα κάνουμε με αυτό;»… Ήταν κυρίως επίλυση προβλημάτων σε υψηλό επίπεδο και στο δικό μου σχολείο επιλογής, η ομάδα μου ήταν η πιο απίστευτα αδύναμη. Ήταν μόνο 1-2 από εμάς στην ομάδα που ήμασταν καλοί, και οι υπόλοιποι ήταν τελείως κοριτσάκια. Αν θυμάμαι καλά, σχεδόν όλοι τους κόπηκαν, μόνο εγώ και αυτός ο άλλος τύπος από την ομάδα μου περάσαμε. Τελειώσαμε με την επιλογή και το παρατσούκλι μου ήταν Zeroman… Υπάρχει μία μεγάλη πορεία στο τέλος της εκπαίδευσης, επέστρεψα από τη πορεία και μου είπαν ότι ήμουν ο πρώτος που τελείωσα.

Μετά πήγα στο μάθημα Q των Ειδικών Δυνάμεων που είναι η ειδικότητα του καταστροφέα μηχανικού. Το σχολείο μηχανικού ήταν φανταστικό. Ανατινάζαμε πράγματα, θυμάμαι ανατινάξαμε ένα φορτηγό 5 τόνων τόσο ψηλά που δε το βλέπαμε μέχρι που άρχισε να πέφτει.

Έμαθα πολλά, και μπήκα στη πρώτη ομάδα ειδικών δυνάμεων, ήμουν στην 7η ομάδα που τοποθετηθήκαμε στη Νότια Αμερική. Η πρώτη μου αποστολή ήταν στο Ελ Σαλβαδόρ. Τότε το Ελ Σαλβαδόρ ήταν μόλις είχε τελειώσει ο πόλεμος και ξεκινούσαν να επιστρέφουν στη καθημερινότητα. Ήταν πολύ καλή εμπειρία για εμένα να βλέπω άντρες βετεράνους πολέμου των ειδικών δυνάμεων από μία άλλη χώρα. Και μου άνοιξε τα μάτια… Πέρασα καιρό στην ομάδα και μετά σκεφτόμουν «αυτοί οι τύποι των ειδικών επιχειρήσεων… Αυτό θα ήταν πολύ γαμάτο». Έτσι αποφάσισα να περάσω τη διαδικασία επιλογής.

Η διαδικασία επιλογής είναι και πάλι ένα ξεχωριστό κτήνος. Δεν είχα σοβαρά θέματα με τη διαδικασία. Κρατήθηκα μέσα συγκεντρωμένος στη κάθε μέρα, και έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου «τίποτα δε θα συμβεί σήμερα που θα είναι αδύνατο να το καταφέρω». Πέρασα έτσι κάθε μέρα, τελικά, μία από τις τελευταίες ημέρες ήμουν σε ένα φορτηγό και με γυρνούσαν πίσω στο θάλαμο. Σκεφτόμουν «αυτό ήταν όλο, τελείωσε και αυτό το ταξίδι μου», και ένας τύπος μου δίνει 12 ακόμα χάρτες! Τον κοιτάω και λέω «πλάκα μου κάνεις; Δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ τόσους χάρτες! Τι συμβαίνει;» και γιατί ξέρεις, στην εποχή μου, κανένας δεν ήξερε τίποτα για όλα αυτά. Δεν υπήρχαν βιβλία για αυτά, δεν υπήρχε διαδίκτυο και συζητήσεις για το τι συμβαίνει σε αυτές τις εκπαιδεύσεις. Οπότε, μετά και από αυτή τη τελευταία πορεία επέστρεψα από τους πρώτους, με γύρισαν στο θάλαμο με ελικόπτερο και αφού ήμουν από τους πρώτους, έπιασα ένα κρεβάτι και έπεσα για ύπνο. Όταν ξύπνησα ο θάλαμος ήταν γεμάτος και σκεφτόμουν «τι γίνεται εδώ πέρα;». Λίγες μέρες αργότερα ο θάλαμος ξεκίνησε, ένας προς ένας, ώρα με την ώρα να αδειάζει και έλεγα «που πάνε όλοι αυτοί;». Τελικά ήρθε και η σειρά μου, ήταν μία εξέταση από επιτροπή. Η επιτροπή ήταν τρομακτικά βάρβαρη και μετά την επιτροπή έγινε κάτι σουρεαλιστικό. Όταν έφυγα από την επιτροπή μου είπαν ότι πέρασα, αλλά ήταν σουρεαλιστικό, δε μπορούσα να συλλάβω το μέγεθος του τι μου είχαν μόλις πει εκείνη τη στιγμή. Πήγα στην άκρη και σου παίρνουν μέτρα για όλο τον εξοπλισμό σου. Ώστε όταν τελειώσεις την εκπαίδευση θα έχεις στολές που θα σου ταιριάζουν και άρβυλα. Και κατάλαβα τι είχε συμβεί όταν δοκίμασα τα άρβυλα GSG-9 της Adidas και λέω στον εαυτό μου «ο στρατός δεν έχει τέτοια άρβυλα!». Μέχρι τότε είχα ακούσει για αυτά τα άρβυλα, πολλοί έλεγαν φήμες ότι υπάρχουν, αλλά δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Όταν έβαλα αυτά τα άρβυλα κατάλαβα ότι τα κατάφερα στ’αλήθεια.

Ελάχιστα μετά από την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου με έστειλαν στο Αφγανιστάν. Μέχρι τότε είχα κάποια μικρή πολεμική εμπειρία από τη Καταιγίδα της Ερήμου, αλλά καμία σχέση με ότι γίνονταν εκεί. Ήμασταν στη μάχη στο βουνό Τόρα Μπόρα, μία πολύ γνωστή μάχη σήμερα. Είχαμε ανέβει στη κορυφή του βουνού τη πρώτη μέρα και σφαίρες πετούσαν παντού, εκρήξεις, σκόνη παντού… Ήταν χαοτικό, δε μπορούσα να πω ποιος έκανε τι, που ήταν, και γιατί… Ήμασταν στη κορυφή του βουνού, εγώ με έναν άλλο τύπο. Αυτός ο τύπος ήταν βετεράνος του πολέμου του Παναμά και σκεφτόμουν «εντάξει, τουλάχιστον αυτός έχει ξαναδεί μάχη στο πόλεμο» και μετά γίνονται εκρήξεις και κόσμος τρέχει πίσω μας και θυμάμαι αναρωτιόμουν «αυτά ήταν δικά μας ή δικά τους πυρά; Δεν είμαι σίγουρος ότι ξέρω τι συμβαίνει εδώ πέρα».

Το Ιράκ ξεκίνησε αρχές του 2003, ήμασταν από τους πρώτους εκεί. Φίλε, σε σχέση με το Αφγανιστάν… Στο Αφγανιστάν τρώγαμε ρύζι με μύγες, σκάβαμε λάκκους για να χέσουμε, ήμασταν τυχεροί εάν καταφέρναμε να πλυθούμε, ήλπιζα να μην αρρωστήσω από το νερό… Και στο Ιράκ, μέναμε στο παλάτι του Σαντάμ. Έπλενα το πρόσωπο μου από χρυσό νιπτήρα, είχα ντουζιέρα με έξι ντους… Ούτε σπίτι μου δεν έχω τέτοια πράγματα. Τη πρώτη μέρα μου στο Ιράκ έλεγα «έτσι πρέπει να κάνουμε πόλεμο! Μισό λεπτό να ρίξω λίγο περισσότερο καυτό νερό στο χρυσό νιπτήρα».

Το Ιράκ ήταν πόλεμος όπως γράφεται στα εγχειρίδια. Στο Αφγανιστάν, σε μία κλίμακα από το 1 ως το 10, ο εχθρός ήταν 2 αλλά τα βουνά ήταν 10. Δηλαδή πολεμούσαμε στο 12 στο Αφγανιστάν. Στο Ιράκ ο εχθρός ήταν ίσως 4 αλλά το πεδίο ήταν επίσης 4, οπότε όλα ήταν ευκολότερα.

Στο Ιράκ ξεκινήσαμε τη πίεση του λεγόμενου αστραπιαίου πεδίου μάχης. Χτυπάγαμε πολλούς στόχους γιατί δεν είχαμε τίποτα να μας σταματάει. Χτυπάγαμε 10 στόχους σε ένα βράδυ, 20 σε ένα βράδυ, καθαρίζαμε 100 κτίρια σε ένα βράδυ. Δεν υπήρχε κανένας και τίποτα στο Ιράκ να μπορεί να μας σταματήσει. Πιστεύω ότι ο πόλεμος του Ιράκ έδωσε ένα αξεπέραστο ιστορικά ρυθμό και πιστεύω είναι γιατί πήγαμε από τις πιο δύσκολες συνθήκες που σκεφτόμασταν πως θα τα καταφέρουμε, σε συνθήκες όπως… Ναι, θέλουμε μερικά ελικόπτερα Little Bird, λίγα θωρακισμένα οχήματα, μπορούμε να είμαστε εκεί σε 20 λεπτά, άρα σε μία ώρα έχουμε τελειώσει. Έτσι εξελιχθήκαμε σε ένα πολύ πιο γρήγορο πεδίο μάχης, και πάλι, νομίζω είναι απίστευτο.

Ο αμερικάνος πολεμιστής σήμερα είναι ο καλύτερος πολεμιστής του κόσμου και αυτό για μερικούς συγκεκριμένους λόγους. Πρώτα απ’όλα είναι τα λεφτά. Καμία χώρα δε ξοδεύει όσα χρήματα ανά στρατιώτη ξοδεύουμε εμείς. Μπορείς να είσαι εκπληκτικός σε όλες τις βασικές αρχές, αλλά χωρίς τη τεχνολογία είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτελέσεις αυτό τον αστραπιαίο πόλεμο που αρέσει στην Αμερική. Άλλες ξένες υπηρεσίες, άλλες ξένες ομάδες ειδικών επιχειρήσεων, δε μπορούν να πλησιάσουν και ουσιαστικά είναι επειδή ξοδεύουμε πολλά λεφτά ανά στρατιώτη. Επίσης ο αμερικάνος πολεμιστής έμαθε τόνους πολύ σκληρών μαθημάτων, προσαρμόστηκε και τα ξεπέρασε τα τελευταία χρόνια. Η δύναμη είναι πιο ισχυρή και πιο έμπειρη από ποτέ. Θα είσαι ανόητος να μας πολεμήσεις σε πεδίο μάχης στο έδαφος.



Πηγή: SOBTactical.com

2 thoughts on “Ιστορίες: Η Πορεία στη Delta Force (Τ. Μακφί)

  1. …Θα είσαι ανόητος να μας πολεμήσεις σε πεδίο μάχης στο έδαφος….
    Όπως δείχνει η καθημερινότητα, αρκεί ένας αδέσποτος νεαρός ισλαμιστής και κάποιοι να τον ζώσουν με φτηνά αυτοσχέδια εκρηκτικά και να τον στείλουν να αυτοκτονήσει και να σκοτώσει – τραυματίσει οποιονδήποτε, οπουδήποτε, όποια μέρα ή στιγμή γουστάρει…
    Και ακυρώνεται όλη η εκπαίδευση, το προσωπικό, ο εξοπλισμός η εμπειρία, οι μυστικές υπηρεσίες της πλάκας, κλπ τρόποι άμυνας οποιουδήποτε κράτους, που θα κλαψουρίζει σύσσωμο στα συντρίμια γι λίγε μέρες με κεράκια κι ευχές, περιμένοντας το επόμενο απρόσμενο χτύπημα κάπου αλλού…

Γράψτε τα σχόλια σας εδώ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s