Ιστορίες: Τι Υπάρχει Παραπέρα (CPL Smokey)

Με μεγάλη μας λύπη είδαμε ότι η ιστοσελίδα RealCombatLife.com δεν είναι πια ενεργή. Ήταν μία σελίδα όπου Αμερικανοί βετεράνοι μοιράζονταν τις ιστορίες τους από μάχες από την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ μέχρι και σήμερα. Θα αναρτήσουμε μία από αυτές τις ιστορίες ώστε να την έχουμε, τουλάχιστον στα Ελληνικά. Ήταν η ιστορία με τίτλο «What Lies Ahead» (Τι Υπάρχει Παραπέρα) δημοσιευμένη από έναν βετεράνο με το ψευδώνυμο CPL Smokey, δηλαδή Δεκανέας Σμόκι.

Πηγή: RealCombatLife.com
Πηγή: RealCombatLife.com

Ο συγγραφέας, CPL Smokey, ξεκινάει την ιστορία του με μία φωτογραφία του από μία ήσυχη ημέρα στο σημείο που αργότερα θα εξελίσσονταν η ιστορία που είχε δημοσιεύσει. Η φωτογραφία αυτή ήταν η ακόλουθη.

Πηγή: RealCombatLife.com
Πηγή: RealCombatLife.com

Και χωρίς άλλα λόγια, παραθέτουμε στη συνέχεια, μεταφρασμένη στα Ελληνικά, ολόκληρη την ιστορία όπως είχε δημοσιευτεί στις 5 Απριλίου του 2012 σε αυτή την ιστοσελίδα που δυστυχώς δεν υπάρχει πια.


Είχε ανατεθεί στη διμοιρία μας να εγκαταστήσει ασφάλεια για τη νέα Προκεχωρημένη Βάση Επιχειρήσεων (FOB). Η αιτία για τη κατασκευή μίας νέας FOB ήταν ότι υπήρχε ένας απομακρυσμένος δρόμος ανάμεσα από τις δύο μεγαλύτερες FOB στο χώρο των επιχειρήσεων που λειτουργούσε ως διαδρομή διαφυγής των Ταλιμπάν μετά τη τοποθέτηση Αυτοσχέδιων Εκρηκτικών Μηχανισμών (IED) και στήσιμο ενεδρών στο Κύριο Δρομολόγιο Ανεφοδιασμού (MSR). Η Διοίκηση ήθελε μία FOB εκεί λόγω της μεγάλης δραστηριότητας του εχθρού ώστε να χωρίσει τις διαθέσιμες διαδρομές τους. Η διμοιρία μας είχε τη μεγαλύτερη ισχύ πυρός και τον αρχαιότερο αξιωματικό ως ομαδάρχη και έτσι μας επέλεξαν.

Είχαμε πολυβολητές, τυφεκιοφόρους και χειριστές όλμων προσαρτημένους στη διμοιρία. Εγώ και δύο από τους δικούς μου με πολυβόλα M240 ήμασταν η βασική ισχύ πυρός, οι πολυβολητές. Ξεκινήσαμε με αρκετά εφόδια, πυρομαχικά, και ρούχα για να μας κρατήσουν μία εβδομάδα. Οι πιο πολλοί από εμάς πήραν και καπνό, αναψυκτικά Monster, και τσιγάρα. Οι τσέπες μας ξεχείλιζαν και δίναμε σε όλους από κάτι καθώς κάναμε περιπολίες. Τελικά φτάσαμε στη τοποθεσία της νέας FOB και είδαμε μία ερειπωμένη φάρμα. Οργάνωσα την ομάδα μου κάτω σε ένα δρόμο ενώ οι τυφεκιοφόροι και οι καταδρομείς μας σάρωναν το χώρο για IED. Ο χώρος ήταν καθαρός και σκάψαμε μία θέση μάχης ανά πεζοναύτη σε ακτίνα 360 μοιρών. Αυτό ήταν το σπίτι και η άμυνα μας, και ένα κομμάτι δίχτυ παραλλαγής με πράσινα κιβώτια εξοπλισμού ήταν το Διοικητήριο Κέντρου Επιχειρήσεων (COC).

Είχαμε άδεια να εμπλακούμε σε μάχη με όποιον βλέπαμε γιατί η περιοχή θεωρούνταν πρώτου επιπέδου οχυρό των Ταλιμπάν, και έτσι πολίτες δεν επιτρέπονταν. Μερικές ημέρες πέρασαν χωρίς κάτι σοβαρό πέρα από μερικές οπλοβομβίδες και κάτι ήχους από πυροβολισμούς. Τίποτα που να μοιάζει με κανονική εμπλοκή σε μάχη. Συνήθως η πλευρά της ακτίνας 360 μοιρών που είχε επαφή άνοιγε πυρ προς τις λάμψεις από τις φλογοκρύπτες που έβλεπε. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν επιτρέπονταν να κάνουμε περιπολίες πέρα από μία συγκεκριμένη απόσταση με λιγότερους από δέκα πεζοναύτες. Είχαμε αρκετούς αλλά και πάλι είχαμε να επανδρώσουμε τρεις βάρδιες και έτσι οποιαδήποτε συμπλοκή απλώς τη μεταδίδαμε και την αφήναμε να περάσει. Μας δοκίμαζαν και το ξέραμε όλοι. Η τέταρτη νύχτα είχε περάσει και δεν είχαμε δεχθεί επαφή από τον εχθρό. Κάποιοι στρατιώτες νόμιζαν ότι τελείωσε και ότι είχαν φύγει, αλλά κανένας μας δεν ήξερε τη μάχη που ετοιμάζονταν μπροστά μας.

Η επόμενη ημέρα ήταν πολύ πολυάσχολη, είχαμε να διορθώσουμε την άμυνα μας, και να τοποθετήσουμε μικρές ομάδες περιπόλων γύρω από τη φάρμα. Η ομάδα πολυβολητών που είχε σταλεί εκτός επέστρεψε γύρω στη μία ώρα πριν τη δύση του ηλίου. Μαζευτήκαμε γύρω από το COC για απενημέρωση και κάποια έτοιμα γεύματα MRE. Το Μηχανικό και ένας Λόχος Υλικοτεχνικής Υποστήριξης Πεζοναυτών υποτίθεται ότι θα έφταναν πριν από δύο ημέρες για να ξεκινήσουν να στήνουν τείχη από HESCO και παρατηρητήρια αλλά λόγω της ατελείωτης σοφίας του Σώματος Πεζοναυτών, τα είχαν κάνει σκατά και δε θα ερχόντουσαν για τις επόμενες τρεις ημέρες.

Είχαμε επικοινωνία με τη βάση του λόχου μας και προσπαθήσαμε να πάρουμε κάποιους εθελοντές για καθαριότητες, περισσότερα πυρομαχικά και βοηθητικό προσωπικό στη βάση, αλλά σχεδόν όλοι οι πόροι ήταν απασχολημένοι σε αποστολές. Αυτό που είχαμε ήταν 24 ώρες το 24ωρο κάθε μέρα πολύ αεροπορία. Συνήθως ένα F-18 ή τουλάχιστον κάποιο Raven, «φυλούσε τα νώτα μας». Ο διμοιρίτης έκανε και αυτός υπηρεσίες και περίπου το 90% από εμάς ήταν απασχολημένοι, αλλά οι Ταλιμπάν ήταν έξυπνοι και το γνώριζαν ήδη αυτό. Περίμεναν μέχρι οι περισσότεροι από εμάς να είμαστε στις τρύπες μας για ύπνο. Η νύχτα που θα άλλαζε για πάντα τη ζωή μου ξεκινούσε.

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, μία μακρά ριπή από αυτόματα PKM ακούστηκε πάνω από τα κεφάλια μας. Μέσα σε βαθύ ύπνο, μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα να ξυπνήσω και να αντιληφθώ τι γίνονταν. Οι θέσεις μας ήταν προς τη κατεύθυνση τους, με τα πολυβόλα M240B. Ο πολυβολητής μου ενστικτωδώς φώναξε ADDRAC και άνοιξε πυρ. Οι φωνές του τους σήκωσαν όλους στην ακτίνα 360 μοιρών, φορέσαμε τον εξοπλισμό μας και απαντήσαμε στα πυρά. Ως ομαδάρχης πολυβολητής η δουλειά μου δεν ήταν εύκολη. Υπήρχε μία θέση εκεί έξω με μόνο έναν πεζοναύτη, και ζητούσε βοηθό-πολυβολητή. Έβαλα τα άρβυλα και το αλεξίσφαιρο μου, έπιασα το κράνος και το τυφέκιο μου, πήρα δύο κουτιά με σφαίρες των 7.62 χιλιοστών και έτρεξα προς τις θέσεις των πολυβολητών μου.

Θυμάμαι ακόμα να βλέπω τροχιοδεικτικά να περνάνε δίπλα μου και να ακούω το κρότο τους που φαίνονταν λες και έκοβε όλους τους άλλους ήχους. Καθώς πήδηξα μέσα στη τρύπα του πολυβολητή που ήθελε πυρομαχικά, όλη η εκπαίδευση μου άρχισε να λειτουργεί και χωρίς να το σκεφτώ διόρθωσα την εμπλοκή του όπλου, το γέμισα, και είπα στο πολυβολητή να ρίξει. Καθώς άφησε μία ριπή να φύγει άκουσα ένα δυνατό φύσημα που το ακολούθησαν δύο γδούποι πίσω μας. Κοίταξα πίσω και είδα δύο σύννεφα σκόνης και τον διμοιρίτη να φωνάζει «RPG! Γαμημένα RPG!». Ο πολυβολητής μου αντάλλαζε πυρά με τον πολυβολητή του εχθρού αλλά το μόνο που σκεφτόμουν ήταν αν είχε χτυπηθεί κανείς και τότε είδα το σήμα με φωτοβολίδα για τραυματίες που είχαμε. Όσο και να ήθελα να πλησιάσω για να βοηθήσω, δε μπορούσα.

Είπα στο πολυβολητή μου να σταματήσει να ρίχνει γιατί δεν είχα ακούσει εχθρικά πυρά εδώ και λίγη ώρα. Η μάχη είχε περάσει στο παρελθόν τώρα. Κοίταξα πίσω για να εκτιμήσω τη κατάσταση εκείνη τη σκοτεινή νύχτα στο Αφγανιστάν που είχε γίνει φωτεινή από κόκκινα και πράσινα τροχιοδεικτικά βλήματα. Μου θύμισε κάτι από τις ταινίες Star Wars. Οι Ταλιμπάν είχαν κρυφτεί πίσω από κάποια δέντρα μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά. Προσπάθησα να τραβήξω τη προσοχή του διμοιρίτη μας για να βάλουμε τα M240 στη μάχη αλλά ήταν πολύ απασχολημένος μιλώντας με την αεροπορία. Τότε μόλις κατάλαβα τι είχε συμβεί, ο εχθρικός πολυβολητής είχε ανοίξει πυρ με ένα PKM προς αυτή τη θέση μάχης για αντιπερισπασμό στη κύρια επίθεση. Έπρεπε να πάμε αυτά τα όπλα εκεί αμέσως.

Πήγα στο COC για να δω τι γίνονταν. Έτρεξα κοντά στο COC και πήδηξα σε μία τρύπα και εκεί τον είδα. Ο καλύτερος φίλος μου από τη μέρα που είχα μπει στο σώμα αιμορραγούσε από το λαιμό. Ένα μεταλλικό θραύσμα από τα RPG είχε καρφωθεί στο λαιμό του. Κόκκινα χημικά φώτα φώτιζαν περιμετρικά όλο το COC το οποίο ήταν θαμμένο σε βάθος περίπου 2 μέτρων από τη γη. Άρπαξα τον διμοιρίτη μου και του είπα ότι πήγαινα με το M240 στην άλλη πλευρά. Έγνεψε συγκαταβατικά και συνέχισε να μιλάει με τους πιλότους. Έτρεξα πίσω στη θέση μάχης και άρπαξα το πολυβολητή μου, το όπλο, και όλα τα πυρομαχικά μας. Καθώς βγήκαμε ένας τυφεκιοφόρος πήδηξε στη τρύπα για να μας καλύψει και φώναξε «πηγαίνετε με αυτό το όπλο στη μάχη!». Τρέξαμε ανάμεσα από τα τροχιοδεικτικά που σφύριζαν και φτάσαμε στις θέσεις μάχης των Πεζοναυτών μας. Μία ρουκέτα πέρασε ούτε ένα μέτρο από το κεφάλι μου. Το ουρλιαχτό των αερίων της με κούφανε και δεν άκουγα ούτε καν τη φωνή μου.

Καθώς ετοιμάζαμε το όπλο ολόκληρη η γραμμή με τα δέντρα έλαμπε. Δε μπορούσα να τους μετρήσω αλλά οι λάμψεις από τις κάννες ήταν λες και κάποια διασημότητα εμφανίζονταν για βραβείο Emmy. Λέω στο πολυβολητή μου να σαρώσει με ριπές εκείνη τη περιοχή. Ο κύριος στόχος μας ήταν να καλύψουμε την ομάδα μας ώστε να αρχίσει να ρίχνει μερικές ρουκέτες προς τα εκεί. Φωτοβολίες και ρουκέτες έκαναν τη νύχτα ημέρα, λες και υπήρχε συνεχώς ήλιος στον ουρανό. Οι καταδρομείς μας έριξαν τρεις ρουκέτες SMAW στα δέντρα και επιτέλους αρχίσαμε να βλέπουμε στόχους και να ανακτούμε την ισχύ πυρός. Δύο εχθρικοί πολυβολητές έτρεχαν κάθετα στα δέντρα προς το Νότο. Μία γρήγορη ριπή του πολυβολητή μου τους έριξε κάτω. Με το ζόρι έβγαζα το κεφάλι μου από τη τρύπα, οι σφαίρες χτυπούσαν παντού γύρω μας. Τελικά ακούσαμε τα βομβαρδιστικά αεροσκάφη από επάνω και το ρητό «όταν βρέχει, δε σταματάει» ήταν ο καλύτερος τρόπος να περιγράψω τον όγκο από τις βόμβες που έριξαν αυτά τα αεροπλάνα.

Σήμα παύσης πυρός δόθηκε και η διμοιρία άρχισε να βρίζει τη διοίκηση. Όλοι ήταν σκυμμένοι στις τρύπες και κρατούσαν το έδαφος που σείονταν. Μία μεγάλη βόμβα έπεσε στα δέντρα στη γραμμή των εχθρών, και την ακολούθησε ακόμα μία. Χώμα και βρομιές πετάχτηκαν μέσα στη θέση μάχης μας. Αλλά δε με ένοιαζε, έπρεπε να το δω. Ένα αεροσκάφος Α-10 ελευθέρωσε μία ριπή και κάτι που έμοιαζε σαν τορπίλη, χτυπώντας το έδαφος. Τα ωστικά κύματα των εκρήξεων ταρακουνούσαν τις θέσεις μας. Οι λάμψεις από τις κάννες είχαν εξαφανιστεί και μόνο ήχοι αεροπλάνων και σύννεφα σκόνης υπήρχαν στο σημείο. Φωνές πανηγυρισμού και κλήσεις από το μικρό μας διοικητήριο. Και μία ανακούφιση πήρε το μυαλό μου. Είπα στο πολυβολητή μου να συνεχίσει να σαρώνει τη περιοχή για κάθε ενδεχόμενο.

Έτρεξα στο COC και είδα τον φίλο μου σε ένα φορείο. Ολόκληρος ο λαιμός του ήταν τυλιγμένος με γάζα. Προσπάθησα να βοηθήσω αλλά ο διμοιρίτης μας είχε εντολές. Το καλό πράγμα με το να είσαι σε μία τεράστια φάρμα είναι ότι είναι εύκολη ζώνη προσγείωσης. Ήθελε να πάρω μία ομάδα και να πάω να καθαρίσω το πεδίο, και μετά να στήσω πάλι την άμυνα. Μου έδωσε έναν δείκτη ζώνης προσγείωσης και μου είπε να βιαστώ γιατί το ελικόπτερο είναι δέκα λεπτά μακριά. Έτρεξα και φώναξα για τέσσερα άτομα. Είχα την ομάδα μου και έτρεξα στη ζώνη προσγείωσης. Ο ένας μηχανικός που είχαμε, έβγαλε τον ανιχνευτή ναρκών και άρχισε να σαρώνει το έδαφος. Έστησα την ομάδα όσο πιο καλά μπορούσα. Άκουσα τους έλικες του CH-53 άρα ήξερα ότι ήταν κοντά. Καθώς ο μηχανικός μας είπε ότι ήταν καθαρό το ελικόπτερο εμφανίστηκε. Κάναμε ένα γρήγορο πέρασμα για να επιβεβαιώσουμε ότι είχε προσγειωθεί καθώς τον δείκτη τον πήρε ο αέρας.

Ένας πεζικάριος και τέσσερις Πεζοναύτες έφτασαν τρέχοντας με τον τραυματία, μόνο που ήταν δύο φορεία. Δε θυμόμουν να είδα δύο απώλειες. Βοήθησα να βάλουμε τα φορεία στο ελικόπτερο. Ο διμοιρίτης μας μίλησε με τον πιλότο και έφυγε. Το ελικόπτερο έφυγε και ο κόκκινος σταυρός στη κοιλιά του ελικοπτέρου μου έμεινε ως εφιάλτης. Χαιρόμουν που το ελικόπτερο ήρθε τόσο γρήγορα, ειδικά γιατί δεν είχα ιδέα πόσο σοβαρά ήταν οι τραυματίες μας. Μαζευτήκαμε όλοι και γυρίσαμε στην ακτίνα 360 μοιρών. Ρώτησε το γιατρό πως ήταν. Πήρε μία βαθιά ανάσα και είπε ότι και οι δύο θα ζήσουν. Γέμισα με ευτυχία και άφησα έναν αναστεναγμό ανακούφισης να φύγει.

Καθώς επέστρεφα στην ακτίνα 360 μοιρών πρόσεξα ότι η μισή ομάδα ήταν ακόμα με εσώρουχα φορώντας τον εξοπλισμό από επάνω, όπως και εγώ. Δε το είχα καταλάβει αλλά τα γόνατα και οι αγκώνες μου ήταν γεμάτοι εκδορές. Το τυφέκιο μου, παρότι έριξα μόλις ένα γεμιστήρα, ήταν γεμάτο λάσπη και αίμα. Πήγα πίσω στο πολυβολητή μου και του είπα ότι έκανε καλή δουλειά. Η Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης (QRF) εμφανίστηκε. Κατέβηκαν από τα οχήματα και πήγαν προς τη θέση μάχης του εχθρού. Έφεραν πίσω πτώματα, κατεστραμμένα Καλάσνικοφ, άδειους σωλήνες από ρουκέτες RPG, κινητά τηλέφωνα, και πάρα πολλούς κάλυκες και σφαίρες. Όλοι μείναμε στις θέσεις μας για μία ακόμα ώρα.

Η αδρεναλίνη άρχισε να πέφτει και η παράνοια πήρε τη θέση της. Καθώς πήγα να ελέγξω την ομάδα μου έμαθα ότι η άλλη απώλεια ήταν ένας από τους χειριστές όλμου μας. Προσπαθούσε να στοχεύσει τον όλμο στα δέντρα. Δέχθηκε δύο σφαίρες, μία στο γλουτό και μία στο γόνατο. Μερικοί από εμάς ήταν σε έκσταση, μερικοί φοβισμένοι, αλλά οι περισσότεροι πιστεύαμε ότι κάναμε κάτι λάθος. Το μεγάλο ερώτημα ήταν πως τόσο πολλοί εχθροί είχαν φτάσει τόσο κοντά. Πάντα είχαμε ένα αεροπλάνο ή ένα drone πάνω από τα κεφάλια μας με τα καλύτερα οπτικά μέσα του κόσμου. Μέχρι και αυτή τη μέρα αυτό με κάνει και απορώ.

Τα οχήματα έμειναν μαζί μας μέχρι και μία ώρα μετά την ανατολή του ηλίου. Η διοίκηση μας επιτέλους ενημερώθηκε και η τροφοδοσία μας θα έπαιρνε μακριά αυτή τη σκηνή αποκάλυψης. Έφτασε μία ακόμα διμοιρία, πυρομαχικά, βοηθητικό προσωπικό, και ότι καλύτερο, οχήματα. Εκείνη τη νύχτα προσευχηθήκαμε για τους πραγματικούς ήρωες εκείνης της νύχτας και προετοιμαστήκαμε για μία ακόμα επίθεση. Η FOB τελικά ολοκληρώθηκε και ονομάστηκε με το όνομα ενός από τους Πεζοναύτες μας που είχε χάσει τη ζωή του νωρίτερα στο Αφγανιστάν.



Πηγή: RealCombatLife.com
Πηγή: RealCombatLife.com

Γράψτε τα σχόλια σας εδώ...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s